Gazetka

Wieczorna gazetka kuchenna

Szlachetne postanowienia noworoczne (we wrześniu)

Wyznałam w zeszłym tygodniu, że wrzesień jest dla mnie miesiącem postanowień, czasem rozliczania błędów popełnionych w miesiącach minionych, okresem intensywnego planowania ulepszeń i usprawnień życiowych. Dlaczego akurat wrzesień?

Może jest to spowodowane rozpoczęciem roku szkolnego i koniecznością opracowania skomplikowanego grafiku zajęć pozaszkolnych Dzieci oraz własnej aktywności… Może raczej zakończeniem wakacji, wprowadzających wszak w nasze życie element chaosu i nieprzewidywalności, podczas gdy wrzesień oczekuje od nas uporządkowania wszystkich spraw... Może dlatego, że jesień jest dla mnie najmilszą i najbardziej inspirująca porą roku… Może zaś dlatego, że w czasie wakacji dużo podróżujemy samochodem i kiedy już wypilotuję Męża na prostą i oczywistą drogę autostrady, mam dużo czasu na myślenie… Nie wiem, mam jednak pewną koncepcję: otóż najwyraźniej drzemią we mnie jakieś behawioralne atawizmy, gdyż właśnie we wrześniu swój Nowy Rok świętują Żydzi! Rosz ha-Szana jest dniem, w którym raczej nie organizuje się wystawnych balów, a zamiast odpalać tony fajerwerków, Żydzi wolą pogrążyć się w refleksji nad minionym rokiem, zastanawiają się nad swymi relacjami z Bogiem i bliźnimi, planują rok kolejny i generalnie z ufnością i nadzieją spoglądają w przyszłość. I właśnie podobnie czynię ja!

Wśród mych tegorocznych Chwalebnych Postanowień na czoło wysuwa się OSZCZĘDZANIE. Nie wzdychajcie! Nie klikajcie gdzie indziej! Nie będzie morałów! Nie chodzi mi przecież o łatanie nieuchronnej wyrwy w powakacyjnym domowym budżecie, zwanej u nas „wyrwą słoiczkową” (mam oto do słoiczków wyjątkową słabość i na wakacjach można mi wcisnąć każdą pastę oliwkową, każde smarowidło z anchois czy karczochów, każdy miód czy musztardę, byle w szklanym pojemniku z nakrętką… Każdy wyjazd, czy to rodzimy, czy zagraniczny kończy się upychaniem po różnych samochodowych zakamarkach niezliczonych szklanych opakowań). Tym razem jednak przyczyna mego Szlachetnego Postanowienia jest inna: przeczytałam mianowicie w „Wysokich Obcasach” artykuł o amerykańskiej modzie na „miesiąc bez karty kredytowej”. Mówiąc w skrócie – przez cztery tygodnie stara się człowiek wydać jak najmniej pieniędzy na podstawowe potrzeby, najlepiej określając z góry tygodniowe kwoty i płacąc gotówką, gdyż – jak powszechnie wiadomo – przy płaceniu kartą hamulce wydatkowe są słabsze. Z pewnych rzeczy nie da się, rzecz jasna, zrezygnować – wydatki na zdrowie, rachunki, raty kredytowe muszą być regulowane na bieżąco, nie będziemy też odwoływać rozmaitych subskrypcji i stałych zamówień. Trudno także zmuszać dziecko, żeby chodziło w dziurawych adidasach, bądź pisało w szkole cieknącym piórem. Przez ten miesiąc nie chodzi się jednak do knajp, po zakupy jeździ na rowerze (żeby niepotrzebnie nie palić benzyny), do pracy bierze kanapkę i zużywa jak najwięcej jadalnych produktów zgromadzonych w zamrażarce i spiżarni. I tu właśnie jest pies pogrzebany… Oszczędzę Wam wyliczania wszystkich rodzajów mąki, jakie mam w domu, grunt, że jest tego z dziesięć kilo. W garażu z trudem mieści się samochód, bowiem każdy wolny metr zastawiony jest przetworami – dżemami, konfiturami, przecierami, marynatami. O słoiczkach z atrakcyjną wakacyjną zawartością już wspomniałam, możecie sobie wyobrazić ich ilość… A puszki? Z pomidorami, kukurydzą, groszkiem, rybkami w oleju, krabami, pasztetami, confit z kaczki (byliśmy wszak na południu Francji), mulami w escabeche i kałamarnicą we własnym atramencie (zahaczyliśmy też o Hiszpanię). A jeszcze moje ulubione kolekcje: miody, musztardy i ostre sosy… Plus oczywiście normalna zawartość spiżarni każdej lubiącej gotować istoty: kilka rodzajów ryżu, parę kilo makaronu w różnych kształtach, kuskus, bulgur i quinoa, kasze: gryczana, perłowa, krakowska, pęczak, jaglana, kukurydziana, manna… Płatki owsiane i jęczmienne. Polenta zwykła, gryczana i truflowa (tak!). Syrop kukurydziany, „Golden Syrup” i melasa. Kiedy doliczyłam się siedmiu rodzajów cukru, stwierdziłam, że „miesiąc bez karty” jest nam naprawdę potrzebny – i tak zaczęłam regularnie piec chleb, focaccię, ciabattę oraz bułeczki i na razie wszyscy są zadowoleni z rezultatów. Dzieci (wdrożone do planu oszczędności) przypomniały sobie, że bardzo lubią chleb z oliwą – masło się skończyło, ale oliwy mam w domu z pięć litrów. Przy okazji stwierdziły, że miód jest całkiem-całkiem (kilkanaście słoików, każdy inny), a oprócz ukochanego dżemu truskawkowego Babci Ani da się zjeść także dżem morelowy oraz galaretkę z winogron (spory zapas, z działkowych owoców). Jeśli pojawia się zapotrzebowanie na deser, robimy kisiel, galaretkę albo budyń (z przywiezionych z Polski torebek) lub pieczemy ciasteczka (w domu było kilka rodzajów czekolady). Zamiast kupowania kolejnych soków, robimy owocowe herbatki i słodzimy miodem – nawet Mąż-Tradycjonalista uznał, że słodzenie kawy i herbaty brązowym cukrem (biały szybko się skończył) w żaden sposób nie narusza jego wolności osobistej. Do zużywania zapasów z zamrażarki jeszcze żeśmy nie doszli, ale nasz „miesiąc bez karty” dopiero się zaczął. Kiedy się skończy, nie omieszkam podzielić się wrażeniami i tak zwaną refleksją. A jaka będzie potem przyjemność z odkupywania tych zużytych dóbr!

No i już reszta moich Doniosłych Postanowień się nie zmieści, wspomnę tylko, że zamierzam również, notabene jak co roku, poważnie wziąć się za WYCHOWANIE DZIECI – stwierdziłam bowiem, że mam dosyć samodzielnego wykonywania różnych czynności domowych, takich jak cykl „dzielenie prania na kolory-pranie-rozwieszanie-zbieranie-prasowanie-rozkładanie” lub recykling (wymagający u nas ciągłego biegania po schodach do garażu, służącego za składzik), znudziło mi się też ładowanie i rozładowywanie zmywarki kilka razy dziennie oraz domywanie tego, czemu zmywarka nie dała rady. Chętnie też, powiedzmy w weekend, zjadłabym coś, czego nie ugotowałam sama, a że konsekwentnie wdrażam Postanowienie Numer Jeden, knajpowe jedzenie odpada. Ustalenie zakresu obowiązków napotkało jednak pewne trudności i całą sprawę będę musiała dokładnie przemyśleć pod kątem technicznym oraz zastosowania odpowiednich środków przymusu i represji. Na razie udało mi się rozwiązać jedynie sprawę zmywarki…

Trudności napotyka także Postanowienie Numer Trzy, czyli CODZIENNE ZAŻYWANIE RUCHU. Wymyślanie posiłków z tego, co znajdę w domu (nawet przy moich zapasach) jest jednak wyczerpujące intelektualnie, zaś realizacja tego, co wymyślę, zabiera sporo czasu - i na długi spacer z psem, bądź rundkę truchtem dokoła miasteczka już nie mam ochoty. A przydałoby się porządnie poruszać, bo domowe pieczywo jest doprawdy bardzo kuszące…

Żeby zaś zgrabnie zamknąć dzisiejszą Gazetkę, jeszcze mały przepisik, konkretnie na cymes z marchewki z miodem, tradycyjne danie żydowskie na święto Rosz ha-Szana: pół kilo zgrabnych marchewek obieramy i kroimy w talarki symbolizujące złote pieniążki, zawsze przydatne w nowym roku… W garnku rozgrzewamy łyżkę oliwy, wrzucamy marchewkę i chwilę obsmażamy, mieszając. Dodajemy trzy łyżki jasnego miodu, sok z połowy pomarańczy, sól i pieprz do smaku oraz garść jasnych rodzynek (rodzynków). Dla zaostrzenia smaku dodajemy trochę mielonego imbiru. Dolewamy kilka łyżek wody i zagotowujemy, po czym zmniejszamy ogień, garnek przykrywamy i dusimy marchewkę do miękkości. Tu uwaga – jeśli nie prowadzimy kuchni koszernej (bądź nie będziemy cymesu podawać z mięsem), do obsmażania marchewki najlepiej użyć masła, które świetnie współgra smakowo z tym warzywem.

Na deser zaś – nadal zgodnie z żydowską tradycją – zjedzmy jabłka maczane w miodzie, symbol różnych smaków ziemskiego istnienia.

Dobrego, słodkiego życia (jak mawiają w Nowy Rok Żydzi)
życzy

pełna dobrych chęci Natalka
Kochani Czytelnicy, witajcie po wakacjach!

Nie zmęczę Was dzisiaj nadmiernie, choć tematów przez ostatnie dwa miesiące zebrało się wiele (rozmaite kulinarne przygody w Najukochańszej Ojczyźnie, tydzień w bardzo interesującej kuchennie Owernii oraz tydzień drugi, tym razem owocowo-morski, na pograniczu francusko-hiszpańskim) więcej...
Moje własne życzenia urodzinowe

Miałam – zgodnie z zapowiedziami – „kontynuować dalej”, jak powszechnie mawia się w mediach wszelkiej proweniencji, temat grillowania, tym razem na sposób amerykański, czyli w wymuszonym obiegu gorącego powietrza pod pokrywą. Ale moja własna Mamusia stwierdziła, że nieco już przynudzam (zawsze tak mówi, kiedy jakiś temat urasta do więcej niż dwu odcinków), i że może już dosyć tych wszystkich kotletów, sosów i kiełbasek... więcej...
Dym w butelce, czyli parę słów o wędzonym smaku amerykańskiego sosu

Jeśli (jak ja) jesteście uzależnieni od czytania pism kulinarnych z kręgu kultury anglosaskiej, to nie ma siły – w czerwcu i lipcu obejrzycie więcej kuszących zdjęć dymiących węgli, skwierczących kiełbasek, ćwierćkilowych hamburgerów, rumianych steków i glazurowanych skrzydełek kurczaka, niż podsuwałaby Wam rozbuchana wyobraźnia nawet w okresie najsurowszego postu. więcej...
Narodowy sport – część pierwsza, czyli zagajenie (z przepisem)

Dostałam od Przyjaciółki bardzo piękny fartuch kuchenny z napisem: Raw, burnt or cremated? (surowe, spalone czy spopielone). Nie trzeba długo myśleć, by zrozumieć kontekst, wystarczy parę skojarzeń płynących z wielokrotnie powtarzanych smutnych doświadczeń - tekst ów niewątpliwie dotyczy pasji grillowania, jaką my, Polacy, dzielimy z niektórymi innymi narodami. więcej...
Nocne zmagania z pustą (na pierwszy rzut oka) lodówką

Ile razy otwieraliśmy lodówkę w środku nocy, by z narastającą niecierpliwością penetrować jej rozczarowujące wnętrze? Bo przecież zanim powleczemy się do łóżka, zjedlibyśmy coś małego, najlepiej ciepłego, słonego lub ostrego, kalorycznego (no cóż), ale nie za bardzo tłustego z drugiej strony… więcej...
Na łasce francuskiego kucharza, czyli jak zdążyć na obiad

Jakże wielkie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że mili właściciele restauracji nie tylko nakarmią tak dużą grupę o tak nietypowej porze, ale że i karta prezentuje się znacznie bardziej atrakcyjnie, niż wszystko to, co dotąd oferowało nam Nord-Pas de Calais. więcej...
Ch’ti, le Welsh i potjevleesch (którego nie było)

To nie tajemniczy kod, to opowieść o wycieczce do krainy, w której mówi się szczególnym językiem Ch'ti, turystom podaje "le Welsh", choć czegoś takiego wśród tradycyjnych dań raczej się nie uświadczy - ale "potjevleesch" należy już najwyraźniej tylko do świata tradycji... więcej...
Flaki – w rozpaczliwej obronie tradycyjnego narodowego dania

Motto: „Ciąg się flaku, bo nadepnę” (Filipinka, rubryka „Wejścia i odzywy”, lata 80. XX wieku) – motto nie ma żadnego sensu ani związku z treścią dzisiejszej Gazetki, jest jednak moim ulubionym powiedzonkiem z czasów młodości (wczesnej) więcej...
Mangia, mangia, ti fa bene (jedz, jedz, to ci dobrze zrobi)

Pierwszą moją myślą po przeczytaniu tej książki było, że przez najbliższy miesiąc moja Rodzina będzie karmiona wyłącznie po wenecku. Oczywiście nie dałam rady – wprawdzie omlet z cukinią zyskał łagodną aprobatę, spaghetti z mulami zawsze jest w domu mile widziane, a klopsiki cielęce z szynką (pyszne!) „dały się zjeść”, to po tygodniu wcielania w życie weneckiego stylu życia, część Rodziny stanowczo zażądała kurczaczka z frytkami… więcej...

1 2 3 4 5 6 7 ...9

Następny »

«	Lipiec 2010					»
Pon	Wt	Śr	Czw	Pią	Sob	Nie
			1	2	3	4
5	6	7	8	9	10	11
12	13	14	15	16	17	18
19	20	21	22	23	24	25
26	27	28	29	30	31

Piece of cake

Menu

Wasze komentarze

Wieczorna gazetka kuchenna

Szlachetne postanowienia noworoczne (we wrześniu)

Kochani Czytelnicy, witajcie po wakacjach!

Moje własne życzenia urodzinowe

Dym w butelce, czyli parę słów o wędzonym smaku amerykańskiego sosu

Narodowy sport – część pierwsza, czyli zagajenie (z przepisem)

Nocne zmagania z pustą (na pierwszy rzut oka) lodówką

Na łasce francuskiego kucharza, czyli jak zdążyć na obiad

Ch’ti, le Welsh i potjevleesch (którego nie było)

Flaki – w rozpaczliwej obronie tradycyjnego narodowego dania

Mangia, mangia, ti fa bene (jedz, jedz, to ci dobrze zrobi)

Logowanie

Menu dnia

Główny składnik

Ostatnio dodane