Gazetka

Wieczorna gazetka kuchenna

Wielbicielka witamin na przednówku

Jak umilić Rodzinie obiad, gdy nawet na widok surówki z cykorii dostajemy szczękościsku (z przejedzenia)? Gdy surowej marchewki nie są w stanie już zgryźć nawet Dzieci, gotowanej nikt w domu nie lubi, pory za bardzo smakują cebulą, a mrożony groszek właśnie się skończył?

Zima już się powoli kończy, ale wiosny jakoś nadal nie widać na horyzoncie (od rana prószy śnieżek)… Dla miłośniczki warzyw nastały ciężkie czasy – we wtorek przyjechały do mnie ekologiczne warzywka z jednego źródła, wczoraj odebrałam cotygodniową porcję z drugiego. W związku z tym mam pełną lodówkę marchewki, pasternaku (zachodnioeuropejskiego ekwiwalentu korzenia pietruszki), kapusty (czerwonej, włoskiej i brukselki) oraz jarmużu (błeee – Gucio zje). Do tego pęczek porów, dwa kalafiory, ogromna główka brokułów i seler. Mam dość! Na (zasadniczo lubiane przeze mnie) kapustne nie mogę już patrzeć nawet ja, a co dopiero Mąż z Dziećmi. Sałata sztucznie pędzona w szklarniach, rzodkiewki bez smaku, ogórki bez zapachu, jak również blade pomidory o wielomięsiecznej przydatności do spożycia nie nęciły nas nigdy i nęcić nie będą. Wszelkie składniki włoszczyzny trzeba coraz dłużej gotować, a i wtedy są trudne do przełknięcia – ziemiste marchewki, łykowate pory (choć z nimi to akurat jest najlepiej, ale ile można?!), włóknista pietruszka. Ogórki kiszone i kiszona kapusta z każdym dniem mijającej zimy tracą swój smak i kiedy widzę bladawe i smętne flaczki kiszonki, to z niechęcią odwracam wzrok, wszelka inwencja kulinarna odchodzi jak kochaś (czyli w siną dal), zaś pamięć podsuwa mi wspomnienia jesiennej, młodej kiszonej kapustki – kremowo-zielonej, pikantnej, słodko-słono-kwaśnej i pysznej...

Cóż więc zjemy w te ponure przednówkowe dni? Jak umilić Rodzinie obiad, gdy nawet na widok surówki z cykorii dostajemy szczękościsku (z przejedzenia)? Gdy surowej marchewki nie są w stanie już zgryźć nawet Dzieci, gotowanej nikt w domu nie lubi, pory za bardzo smakują cebulą, a mrożony groszek właśnie się skończył?

Jedynym wyjściem są warzywa, które w naszej części świata (no tak, mam europocentryczne podejście do geografii, choć wynika ono raczej z moich doświadczeń, niż twardych przekonań) nigdy nie są tak naprawdę w sezonie – co zwalnia nas z poczucia winy, że żyjemy w niezgodzie z porami roku. Warzywa, które są mało odporne na nasze przymrozki – jak słodkie ziemniaki (kumara) lub karczochy. Albo też takie, które w Polsce się nie zadomowiły – jak koper włoski (fenkuł) i topinambur. Oraz takie, które niegdyś jadano u nas z przyjemnością, a dziś mało kto o nich pamięta – na przykład boćwina (burak liściowy) albo skorzonera (oraz jej bliska kuzynka salsefia).
Słodkie ziemniaki pochodzą z Ameryki Południowej i są ponoć tak zdrowe – napakowane witaminami, składnikami odżywczymi i mikroelementami – że można na nich bez szkody dla zdrowia przeżyć całe życie (monotonne byłoby to życie, ale jednak). Są naprawdę smaczne – słodkie, ale jednocześnie żywe w smaku, nie zaklejające podniebienia. Wiedzą o tym Amerykanie, którzy już dawno temu uczynili ze słodkich ziemniaków bodaj najdźwięczniej brzmiący akcent uczty na Święto Dziękczynienia. Wprawdzie najulubieńszym daniem za Oceanem jest w ten dzień piure ze słodkich ziemniaków wymieszane z marshmallowsami, ale nie wymagajmy za wiele – wystarczy nie brać przykładu… Możemy natomiast zrobić meksykańską salsę - prościutki dodatek do wszelkich ostrych dań mięsnych, do tacos, burritos, enchiladas, fajitas, quesadillas i empanadas: ¾ kg słodkich ziemniaków płuczemy, obieramy ze skórki i kroimy w drobną, zgrabną kostkę. Wkładamy do garnka, zalewamy wrzątkiem, solimy i stawiamy na ogniu. Gotujemy 5-10 minut, aż kostki będą miękkie, ale nie zaczną się rozpadać (pilnujemy!). Gasimy ogień, odcedzamy ziemniaki z wody i stawiamy na gorącym jeszcze miejscu, żeby odparowały przez 5 minut. Przekładamy do miski i odstawiamy do wystygnięcia. W tym czasie wyciskamy sok z niedużej pomarańczy. Dodajemy łyżeczkę suszonych i pokruszonych papryczek chili oraz 4 umyte i posiekane cebulki dymki, mieszamy. Sosem polewamy ziemniaki, delikatnie mieszamy i wstawiamy do lodówki na godzinkę. Po tym czasie salsę doprawiamy do smaku solą i świeżo wyciśniętym sokiem z limetki i podajemy do grillowanego (na razie na patelni) mięsa lub do tacos, burritos, enchiladas, fajitas, quesadillas i empanadas...

Karczoch to jadalny kwiat o twardych i kłujących płatkach (krewny ostu), pochodzi z Sycylii i jest jednym z najbardziej lubianych przez Włochów (oraz przez mnie) warzyw. Wymaga pewnej praktyki w przygotowaniu – od dłuższego już czasu umawiam się ze Starszym Dzieckiem na nakręcenie edukacyjnego filmiku w tej sprawie, bowiem wyjaśnianie na piśmie całej dość żmudnej procedury chyba mnie przerasta... W najprostszej postaci ugotowane karczochy podaje się na talerzu wraz z miseczką topionego masła (z paroma kroplami cytryny) – oderwane listki macza się w maśle i zjada, odrzucając twardą część – to jest najulubieńszy sposób jedzenia karczochów przez moje Dzieci. Nagrodą za wytrwałość jest mięsisty spód, do którego docieramy po usunięciu niejadalnego włochatego środka. Z kolei małe karczochy, sprzedawane na targach w bukietach, możemy przerobić na karczochy po prowansalsku – przygotowujemy 16 małych karczochów (zwanych we Francji artichauts violets): bardzo ostrym nożem odcinamy czubek każdego karczocha o 3 cm. Odłamujemy listek po listku, aż pokażą się wewnętrzne, jasnozielone listki. Listki na czubku karczocha rozchylamy i łyżeczką do robienia kulek z melona wydłubujemy czerwonawy włochaty środek. Łodyżki przycinamy do 3 cm i obieramy z wierzchniej warstwy. Przygotowane karczochy wkładamy do wody zakwaszonej cytryną (bo inaczej strasznie ściemnieją). Siekamy razem 8 ząbków czosnku i pęczek natki. W rondlu rozgrzewamy 3 łyżki oliwy z oliwek, wkładamy karczochy i osmażamy ze wszystkich stron przez 10 minut. Teraz ustawiamy karczochy w rondlu łodyżkami do góry, solimy oraz (pardon) pieprzymy. Wlewamy kieliszek białego wytrawnego wina i tyle samo wody. Dodajemy czosnek z pietruszką i 3 gałązki świeżego tymianku. Przykrywamy i gotujemy na niedużym ogniu jakieś pól godziny do 40 minut, aż będą miękkie. Przekładamy karczochy na półmisek, a wywar gotujemy na dużym ogniu, mieszając, aż zredukuje się do mniej więcej 1/3 szklanki. Polewamy karczochy sosem i podajemy albo ciepłe, albo w pokojowej temperaturze.

Topinambur z kolei pochodzi z Ameryki Północnej. Przez Anglosasów zwany jest karczochem jerozolimskim (Jerusalem artichoke), choć ani z jednym, ani z drugim nie ma nic wspólnego – Jerozolima w nazwie jest wynikiem pomyłki językowej, zaś określenie „karczoch” związane jest ze smakiem, nie zaś z pochodzeniem. Sękate bulwy topinambura należy przed gotowaniem obrać, po czym natychmiast włożyć do wody zakwaszonej cytryną, bowiem nadzwyczaj szybko czernieją. Ludzie zasadniczo dzielą się na takich, którzy topinambury uwielbiają i takich, którzy ich nie znoszą. Póki jednak nie spróbujemy, nie będziemy mogli sobie wyrobić zdania. Ponoć w Badenii-Wirtembergii robi się z topinamburów alkohol, zwany Rossler. Hm, no nie wiem…
Znacznie bezpieczniej z topinamburów zrobić zupę, z kuchni anglosaskiej (a Brytyjczycy zdają się darzyć to warzywo wyjątkowym uczuciem): 400 g topinamburów obieramy, kroimy na plasterki i natychmiast wrzucamy do wody z dodatkiem soku z cytryny. Zostawiamy je w wodzie przez 5 minut, po czym odcedzamy i osuszamy ręcznikiem papierowym. 2 szalotki (lub jedną cebulę) obieramy i drobno siekamy. W dużym rondlu rozgrzewamy trochę oliwy i smażymy szalotki na małym ogniu przez 5 minut, aż zbieleją. Dodajemy plasterki topinamburów i smażymy kolejne 5 minut. Wlewamy do rondla kieliszek białego wytrawnego wina i czekamy, aż odparuje. Wlewamy litr rosołu z kury (zdejmujemy przedtem cały tłuszcz). Doprowadzamy wszystko do wrzenia, doprawiamy solą i pieprzem i gotujemy kwadrans, aż topinambury będą miękkie. Miksujemy zupę i przecieramy ją przez sitko. Przetartą wlewamy z powrotem do rondla i doprawiamy śmietanką do smaku. Znów podgrzewamy niemal do wrzenia, po czym podajemy z małymi grzaneczkami usmażonymi na maśle.

No i znowu się rozgadałam i nie wszystko się zmieściło! Za tydzień będzie zatem dokończenie – o boćwinie, skorzonerze i moim najukochańszym z tych wszystkich warzyw koprze włoskim.

Serdecznie pozdrawiam

spragniona witamin Natalka
O papryce w słoiku, prawdziwej herbacie i burku – wrażenia z tureckich sklepów w stolicy europejskiej (wraz z osobistym wspomnieniem oraz przepisem)

Herbata, jaką podali nam do tych pyszności, smakowała dokładnie tak samo, jak ta, którą parzyła moja Mamusia, zanim nie przeszła na system elektrycznego czajnika - żadnych torebek, esencja herbaciana zaparzana w czajniczku ustawionym na dużym czajniku z gotującą się wodą. Brzmi absurdalnie w czasach Twinningsa i Liptona? więcej...
Przepis turecki, czyli Gazetka Przednarciarska

W szale zabaw karnawałowych (nie moich, niestety) nie udało mi się znaleźć odpowiedniej dawki spokoju, niezbędnej do napisania zwartego, interesującego i (daj Boże) dowcipnego tekstu. Mam nadzieję, że uda się następnym razem (choć pewnie nie za tydzień, nie mam bowiem jasności w temacie dostępu do internetu w stacji sportów zimowych, do której się udajemy), a tymczasem - dawno nie widziany na łamach Gazetki przepis! więcej...
„Jadłam w…” - Le Coq en Pâte (i nie tylko), część druga

Chciałabym opowiedzieć Wam o rozkoszach lokalnego żywienia, o przyjemności stawania się stałym bywalcem, o urokach spożywania posiłku wśród miejscowych staruszków (z całym szacunkiem, dla mnie określenie „staruszek” jest czuło-pieszczotliwe), o wspaniale funkcjonującym biznesie rodzinnym... A także o cudownej andaluzyjskiej mojamie. więcej...
„Jadłam w…” – Le Coq en Pâte (i nie tylko), część pierwsza

Walczą we mnie dwa sprzeczne pragnienia: z jednej strony naturalną skłonnością osoby ciekawskiej i lubiącej wszystkie kuchnie świata jest chęć sprawdzenia jak największej ilości restauracji. Z drugiej jednak – miło jest być w knajpie rozpoznawaną, serdecznie witaną: „ Pani stolik pod oknem jest wolny…”, zaopatrywaną już na wstępie w ulubiony aperitif… Wymaga to jednak częstych wizyt... więcej...
W palącej (harissą) sprawie tażinów - czyli Odpowiedzi Redakcji

Nowiutki (choć przykurzony), nie używany, oryginalny (choć nie przywiozłam go z Maroka), brązowy, wypalany i nie zdobiony niczym tażin stoi sobie u mnie na polskiej wsi i czeka na chwilę mojej odwagi. Bo prawda jest taka, że boję się, że pęknie. więcej...
O Świętach, miłej lekturze, zwątpieniu i pocieszeniu

(osoby szczególnie wrażliwe proszone są o zaopatrzenie się w odpowiednią ilość chusteczek) więcej...
Życzenia świąteczne - Boże Narodzenie 2009

Kochani! Może nieco wcześnie, ale nie mniej serdecznie, życzę Wam wszystkiego najlepszego z okazji najmilszych mi świąt, czyli Bożego Narodzenia, a także wesołego Nowego Roku! więcej...
Musztarda przed obiadem, do obiadu i po obiedzie też! (o mojej ukochanej przyprawie)

Pisałam już niegdyś o musztardzie, no pewnie (O uzależnieniach, czyli musztarda po obiedzie) – w końcu mało co budzi we mnie tak wielkie emocje natury kulinarnej, jak właśnie ona. Z przyjemnością zatem odnalazłam w moich komputerowych zapiskach artykuł, który niegdyś drukowany był w piśmie „Kuchnia”. Przejrzałam go, poprawiłam i powstała Gazetka uzupełniająca tę poprzednią (mam nadzieję, że się zbytnio nie powtarzam)… więcej...
Fałszywy pieprz Kolumba, czyli rzecz o papryce

Przeglądam ostatnio różne teksty, jakie zdarzyło mi się w życiu napisać. Ten artykuł o papryce ukazał się kilka lat temu w piśmie "Kuchnia" - pomyślałam sobie, że nie wszyscy Czytelnicy Gazetki muszą koniecznie czytywać pisma kulinarne, a artykuł jest całkiem interesujący, więc czemu miałby się zmarnować? Jak zwykle bywa w takich sytuacjach, troszkę go przerobiłam zgodnie ze stylem i potrzebami Gazetki. Miłej lektury i uważajcie na kapsaicynę!!! więcej...

1 2 3 4 5 6 7 8

Następny »

«	Marzec 2010					»
Pon	Wt	Śr	Czw	Pią	Sob	Nie
1	2	3	4	5	6	7
8	9	10	11	12	13	14
15	16	17	18	19	20	21
22	23	24	25	26	27	28
29	30	31

Piece of cake

Menu

Wasze komentarze

Wieczorna gazetka kuchenna

Wielbicielka witamin na przednówku

O papryce w słoiku, prawdziwej herbacie i burku – wrażenia z tureckich sklepów w stolicy europejskiej (wraz z osobistym wspomnieniem oraz przepisem)

Przepis turecki, czyli Gazetka Przednarciarska

„Jadłam w…” - Le Coq en Pâte (i nie tylko), część druga

„Jadłam w…” – Le Coq en Pâte (i nie tylko), część pierwsza

W palącej (harissą) sprawie tażinów - czyli Odpowiedzi Redakcji

O Świętach, miłej lekturze, zwątpieniu i pocieszeniu

Życzenia świąteczne - Boże Narodzenie 2009

Musztarda przed obiadem, do obiadu i po obiedzie też! (o mojej ukochanej przyprawie)

Fałszywy pieprz Kolumba, czyli rzecz o papryce

Logowanie

Menu dnia

Główny składnik

Ostatnio dodane